Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Θρύλοι και Φαντασμαγορία στα 11 πιο Εντυπωσιακά Πέτρινα Μνημεία του Κόσμου [Εικόνες]

Ο πλανήτης μας, χάρη στις μοναδικές του ομορφιές και τα μυστηριώδη του φαινόμενα, δε σταμάτησε ποτέ να εμπνέει το ανθρώπινο είδος, ήδη από τα ξεκινήματά του.

Οι αρχαίοι Έλληνες αντλούσαν έμπνευση από ανεξήγητα σε αυτούς φυσικά φαινόμενα κι έπλαθαν θρύλους γύρω από τα θαύματα της Γης: Από τις Γιγαντομαχίες μέχρι τις Συμπληγάδες πέτρες, η ελληνική μυθολογία είναι γεμάτη από αναφορές σε σκοτεινές οροσειρές, ηφαίστεια και πανύψηλα βράχια, που θύμιζαν στους ανθρώπους την αδυναμία τους απέναντι στα στοιχεία της φύσης κι αποτελούσαν άλλοτε καταφύγιο κι άλλοτε φυλακή των Ολύμπιων θεών και των εχθρών τους. Καθότι μια χώρα ορεινή στο μεγαλύτερό της τμήμα, η Ελλάδα έχει συνδεθεί άρρηκτα με στοιχεία όπως το χώμα, τον πηλό, τον ασβεστόλιθο και το μάρμαρο, όλα συνώνυμα μέσα στους αιώνες με τον ελληνικό πολιτισμό και τις τοπικές παραδόσεις. Σήμερα, χάρη στην εντυπωσιακή μορφολογία της, η ελληνική ενδοχώρα καταφέρνει να προσελκύσει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων επισκεπτών, επιστημόνων και καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, χαρίζοντας καταπληκτικές ιδέες για ταξίδια κι επαναλαμβάνοντας αδιάκοπα τη χαμένη στα βάθη των αιώνων ιστορία της συνύπαρξης των Ελλήνων με τα στοιχεία της φύσης.

Η φύση, ωστόσο, δε θα μπορούσε να περιορίσει την ακούραστη ενέργεια και τους πολύπλοκους μηχανισμούς της στον ελληνικό χώρο. Φρόντισε να δημιουργήσει σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη φυσικά μνημεία, τα οποία το ανθρώπινο είδος τίμησε, προσκύνησε, ζωγράφισε ή τραγούδησε ανά τους αιώνες. Όλα τους έχουν συνδεθεί με σκοτεινούς ή λαμπρούς θρύλους γύρω από τη ζωή, το θάνατο, τους θεούς και τη σχέση του ανθρώπου με τα στοιχεία της φύσης. Τους αναζητήσαμε, τους μελετήσαμε και σας τους παρουσιάζουμε.

Κοιλάδα Γκόρεμε – Καππαδοκία, Τουρκία


© Moyan Brenn

Η κοιλάδα αυτή, γνωστή στα αρχαία ελληνικά και ως Κόραμα, προστατεύεται ήδη από το 1985 από την UNESCO ως τόπος Παγκόσμιας Πολιτισμικής Κληρονομιάς. Έχει γίνει γνωστή για τους ποικίλους λίθινους σχηματισμούς της, μερικοί από τους οποίους έχουν σχήμα καμινάδας, ενώ άλλοι θυμίζουν αρχαία κτίσματα με παράθυρα. Ταυτόχρονα, αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης θρησκευτικού τουρισμού, καθότι χαραγμένες πάνω στα βράχια της κοιλάδας βρίσκονται περισσότερες από 350 εκκλησίες και μοναστήρια, υπενθυμίζοντας στον επισκέπτη ότι κάποτε σε αυτή την περιοχή χτυπούσε δυνατά η καρδιά μιας ακμάζουσας ελληνικής και αρμενικής κοινότητας. Σύμφωνα με έναν από τους πιο ευρέως γνωστούς θρύλους, οι ψηλές καμιναδόμορφες πέτρες αποτελούσαν κάποτε κατοικία αγριεμένων νεράιδων, που χρησιμοποιούσαν την κορυφή τους για να εκτοξεύουν μάγια στους απερίσκεπτους ανθρώπους. Η περιοχή είναι σήμερα ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για πτήσεις με αερόστατο, δίνοντας στον επισκέπτη τη μοναδική ευκαιρία να τραβήξει πανοραμικές φωτογραφίες του μοναδικού αυτού φυσικού τοπίου.

Montserrat – Καταλονία, Ισπανία


© Claudio Sepúlveda Geoffroy

Μερικά μόλις χιλιόμετρα έξω από την κοσμοπολίτικη Βαρκελώνη το όρος Montserrat αποτελεί μια ανάσα ομορφιάς και θρησκευτικής κατάνυξης για τον επισκέπτη. Το όρος με τις ποικιλόμορφες κορυφές (η υψηλότερη από τις οποίες αγγίζει τα 1236μ. από την επιφάνεια της θάλασσας) έγινε ήδη γνωστό από την αρχαιότητα ως τόπος λατρείας της Αφροδίτης για τους Ρωμαίους. Μερικούς αιώνες αργότερα, χάρη στο ιδιαίτερο σχήμα των κορυφών του, απέκτησε τη σημερινή του ονομασία από τους Καταλανούς, η οποία κυριολεκτικά σημαίνει “πριονισμένο όρος”. Σε μία από τις κορυφές του βουνού είναι χτισμένο το μοναστήρι της Παρθένου του Montserrat, στην οποία φιλοξενείται ένα από τα παλιότερα και καλύτερα διατηρημένα ξύλινα αγάλματα της Παναγίας, χρονολογούμενο από το 12ο μ.Χ. αιώνα. Η οροσειρά αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης όχι μόνο για τους προσκυνητές του μοναστηριού, αλλά και για τους λάτρεις της αναρρίχησης και της πεζοπορίας.

Εθνικό πάρκο φαραγγιού Bryce – Γιούτα, ΗΠΑ


© CJ

Η καταγεγραμμένη ιστορία του φαραγγιού Bryce ξεκίνησε τη δεκαετία του 1850, όταν στην περιοχή εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Μορμόνοι ιεραπόστολοι. Ένας από αυτούς, ο Ebenezer Bryce, έδωσε το όνομά του στην περιοχή, η οποία ήδη από το 1928 ανακηρύχτηκε εθνικό πάρκο των ΗΠΑ. Στην περιοχή είναι ζωντανοί οι θρύλοι και οι παραδόσεις των Ινδιάνων Paiute, σύμφωνα με τους οποίους το φαράγγι Bryce κατοικούταν κάποτε από τους Μυθικούς Ανθρώπους. Τα πλάσματα αυτά ήταν ανθρωπόμορφα και συμπεριφέρονταν ακριβώς όπως και οι άνθρωποι, ωστόσο στην πραγματικότητα ήταν σαύρες, πουλιά και άλλα ζώα που είχαν τη δύναμη της μεταμόρφωσης. Μετά από μια σειρά καταδικαστέων πράξεων, ο μυθολογικός θεός Coyote (μισός άνθρωπος και μισός κογιότ) τους τιμώρησε μετατρέποντάς τους σε πέτρες, από τις οποίες πήρε και τη σημερινή του μορφή το εντυπωσιακό τοπίο της περιοχής.

Trolltunga – Hordaland, Νορβηγία


© nk_worldtour

Σίγουρα κάπου έχει πάρει το μάτι σας αυτό τον εμβληματικό βράχο, που αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό δείγμα νορβηγικής φυσικής ομορφιάς. Ο γκρεμός απέκτησε το σημερινό του σχήμα ύστερα από χιλιάδες χρόνια έκθεσης στα καιρικά φαινόμενα καθότι το βουνό, του οποίου αποτελεί τμήμα, ήταν κάποτε καλυμμένο από μόνιμο παγετώνα που σμίλευσε την πέτρα λιώνοντας σταδιακά μέσα στους αιώνες. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το όρος αυτό ήταν κάποτε ένα γιγάντιο, απειλητικό τρολ, το οποίο μόλις είδε το φως του ήλιου μετατράπηκε ολοσχερώς σε πέτρα. Ο συγκεκριμένος βράχος, λόγω του χαρακτηριστικού σχήματός του, απέκτησε έτσι την ονομασία “Γλώσσα του τρολ”. Η περιοχή είναι προσβάσιμη στους επισκέπτες μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου και είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους ορειβάτες και τους λάτρεις της πεζοπορίας. Τα τελευταία χρόνια, χάρη στην ευρεία προβολή της από τα media, δέχεται μέχρι και 500 επισκέπτες την ημέρα, ενώ έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πιο θελκτικούς προορισμούς του κόσμου για τη δημιουργία selfies!

Βραχονησίδες Raja Ampat – Παπούα, Ινδονησία


© Kaufik Anril

Στο δυτικότερο άκρο της νήσου Νέας Γουινέας απλώνεται, σε μια εντυπωσιακή έκταση 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, το αρχιπέλαγο Raja Ampat, επίσης γνωστό με τη λαϊκή ονομασία “Αρχιπέλαγο των τεσσάρων βασιλέων”. Σύμφωνα με το θρύλο, αυτή η εντυπωσιακή γωνιά του πλανήτη έλαβε την ονομασία της όταν μια γυναίκα ανακάλυψε τυχαία εφτά αυγά. Αφού τα περιποιήθηκε, τα τέσσερα από αυτά εκκολάφθηκαν με επιτυχία, γεννώντας τέσσερις βασιλείς που κυβέρνησαν τα τέσσερα μεγαλύτερα νησιά του αρχιπελάγους. Τα άλλα τρία αυγά μετατράπηκαν σε ένα φάντασμα, μία γυναίκα και μία πέτρα. Οι βραχονησίδες είναι γνωστές σε παγκόσμιο επίπεδο όχι μόνο για την εμφανή ομορφιά τους, αλλά και για τη σημασία που έχουν για τον τοπικό τουρισμό, καθότι αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα θέρετρα για δύτες. Παρ’ ό,τι αρκετά δύσβατη, η περιοχή προσφέρει ένα από τα πιο εντυπωσιακά δείγματα υδρόβιας βιοποικιλότητας στον πλανήτη, χάρη στην προνομιακή θέση της ανάμεσα στον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Πέτρινο δάσος Shilin – Γιουνάν, Κίνα


© Richard IJzermans

Το Γιουνάν είναι μία από τις πιο τουριστικές περιοχές στην Κίνα και όχι άδικα – η περιοχή δεν έχει να καυχιέται μόνο ένα από τα καλύτερα κλίματα στην κινεζική ενδοχώρα, αλλά και την ύπαρξη του μαγευτικού πέτρινου δάσους (γνωστό στα κινεζικά ως Shilin). Φυσικά, ένα τόσο γοητευτικό μέρος δε θα μπορούσε να μην είναι σφιχτά δεμένο με τη λαϊκή παράδοση: σύμφωνα με το θρύλο, στα εδάφη αυτά γεννήθηκε κάποτε η Ασίμα, μια όμορφη κοπέλα από τη μειονότητα Γι της Κίνας. Η Ασίμα ήταν αρραβωνιασμένη με τον άντρα των ονείρων της, ωστόσο στάθηκε άτυχη και η ομορφιά της προσέλκυσε την προσοχή ενός αντιζήλου, ο οποίος προκάλεσε τον αγαπημένο της σε μια μάχη τραγουδιού. Ο αρραβωνιαστικός της έχασε τη μάχη κι έτσι η Ασίμα ταπεινωμένη προσπάθησε να ξεφύγει και μετατράπηκε σε βράχο. Μέχρι και σήμερα, οι ντόπιοι ξεναγοί του πάρκου δείχνουν με ζήλο το βράχο της Ασίμα στους τουρίστες, υπενθυμίζοντάς τους την ιστορία της και υπογραμμίζοντας τις ομοιότητες του σχήματός του με την παραδοσιακή φορεσιά των γυναικών της φυλής Γι.

Πάρκο Tsingy de Bamaraha – Μαδαγασκάρη


© Rafael Medina

Στην τοπική γλώσσα της Μαδαγασκάρης, ο όρος Tsingy αναφέρεται στα μέρη εκείνα που κανείς δε μπορεί να διαβεί ξυπόλητος. Με χιλιάδες κοφτερές πέτρες να δημιουργούν το πιο πυκνό και δύσβατο πέτρινο δάσος του κόσμου, η ονομασία αυτή μόνο λογική φαίνεται. Το πάρκο Tsingy, ωστόσο, δεν είναι δημοφιλές μόνο για τους μοναδικούς πέτρινους σχηματισμούς του, αλλά αποτελεί και έναν από τους μεγαλύτερους και πλουσιότερους παραδείσους βιοποικιλότητας σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι χαρακτηριστικές μάλιστα οι περιπτώσεις επιστημόνων και εξερευνητών που έχουν επισκεφθεί το πάρκο με σκοπό να χαρτογραφήσουν νέες περιοχές του, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν εντελώς απροσδόκητα ένα εντελώς άγνωστο στον άνθρωπο νέο είδος ζωής. Ένα μεγάλο μέρος του πάρκου είναι χαρτογραφημένο και πλέον προσβάσιμο στους επισκέπτες του νησιού υπό την καθοδήγηση εκπαιδευμένων οδηγών, ενώ σε ιδιαίτερα προσφιλή δραστηριότητα έχει αναδειχθεί η παρακολούθηση των ενδημικών λεμουρίων.

Μετέωρα – Θεσσαλία, Ελλάδα


© visitmeteora.travel

Υψώνοντας το εντυπωσιακό ανάστημά τους στην καρδιά της ελληνικής ενδοχώρας, τα Μετέωρα έχουν καταφέρει να εξιτάρουν, αλλά και να προβληματίσουν τους ειδικούς. Αν και είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το γεωλογικό αυτό φαινόμενο είναι αποτέλεσμα γεωλογικών μεταβολών που διήρκεσαν εκατομμύρια χρόνια, όταν ο θεσσαλικός κάμπος βρισκόταν ακόμη κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, αποτελεί άλυτο μυστήριο το γεγονός ότι όχι μόνο κανένας αρχαίος Έλληνας ιστορικός, αλλά και κανένας αρχαιοελληνικός μύθος δεν έκανε ποτέ την παραμικρή αναφορά στους βράχους των Μετεώρων. Στολίδι της περιοχής αποτελούν επίσης έξι μοναστήρια αγιορείτικου τύπου του 15ου-16ου αιώνα, τα οποία είναι επαρκώς αναπαλαιωμένα και επισκέψιμα. Χάρη στη γεωλογική και θρησκευτική σημασία τους, τα Μετέωρα συμπεριλαμβάνονται ήδη από το 1988 στη λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστά ως ένα από τα μέρη όπου γυρίστηκε η ταινία “Τζέιμς Μποντ – Για τα μάτια σου μόνο”, αλλά και ως η έμπνευση πίσω από τον τίτλο του πλατινένιου δίσκου “Meteora” του αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος Linking Park.

Μονοπάτι του Γίγαντα (Giant’s Causeway) – Βόρεια Ιρλανδία, Ην. Βασίλειο


© aitormmfoto

Το Μονοπάτι του Γίγαντα είναι αδιαμφισβήτητα ένα από τα διασημότερα πέτρινα μνημεία στην Ευρώπη, ωστόσο δεν είναι μόνο η φυσική του ομορφιά που το καθιστά τόσο ξεχωριστό, αλλά και ο θρύλος πίσω από τη δημιουργία του. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, στην ακτή της Ιρλανδίας ζούσε ειρηνικά με τη γυναίκα του ένας γίγαντας, ο Fionn mac Cumhaill. Μια μέρα, από την απέναντι όχθη της Σκωτίας, τον προκάλεσε σε μάχη ο ανταγωνιστής γίγαντας Benandonner. Ο Fionn αποφάσισε να χτίσει μια γέφυρα από γιγάντιες πέτρες μέχρι την απέναντι όχθη, επειδή δεν ήθελε να βρέξει τα παπούτσια του, ωστόσο φοβήθηκε γρήγορα από την κορμοστασιά του αντιπάλου του κι επέστρεψε τρέχοντας σπίτι, ζητώντας από τη σύζυγό του να τον κρύψει από τον εξαγριωμένο του αντίπαλο. Αυτή τον φάσκιωσε και τον έκρυψε σε μία κούνια, έτσι όταν αντίκρισε ο Benandonner ένα μωρό τόσο μεγάλο σε μέγεθος, φοβήθηκε ότι ο πατέρας του θα ήταν πολύ μεγαλύτερός του και τράπηκε σε φυγή, γκρεμίζοντας αδέξια τη γέφυρα που ένωνε τις δύο ακτές και αφήνοντας τα σημερινά ερείπια στις ακτές της Βορείου Ιρλανδίας.

Ουλουρού (Ayers Rock) – Βόρεια Επικράτεια, Αυστραλία


© Daniel Peckham

Το Ουλουρού (γνωστό και ως Ayers Rock στους μη Αβοριγίνες) αποτελεί τον πιο γνωστό ίσως μονόλιθο σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ύπαρξη του κόκκινου βράχου έχει συνδεθεί άρρηκτα με την παράδοση των Αβοριγίνων της Αυστραλίας, οι οποίοι τον θεωρούν ιερό. Σύμφωνα με το μύθο, πριν δημιουργηθεί ο κόσμος όπως τον ξέρουμε στην επιφάνεια της Γης δεν υπήρχε τίποτα παρά μια απέραντη έρημος, χωρίς άλλα χαρακτηριστικά. Τα πνεύματα των προγόνων ανέλαβαν το χτίσιμο της Γης, δίνοντας υπόσταση σε όλα τα έμψυχα και άψυχα όντα. Το Ουλουρού αναδύθηκε από τα έγκατα της γης ως ένδειξη πένθους για τις χαμένες ψυχές όσων χάθηκαν σε μία αιματηρή μάχη, μετά τη δημιουργία των πρώτων ανθρώπων. Σήμερα, η περιοχή αποτελεί πόλο έλξης για εκατομμύρια τουρίστες, πολλοί από τους οποίους δυστυχώς δεν αντιλαμβάνονται ότι η ανάβαση στο μονόλιθο θεωρείται μεγάλη προσβολή για τους Αβοριγίνες. Οι τοπικές αρχές της Αυστραλίας προσπαθούν τα τελευταία χρόνια με αφετηρία το Ουλουρού να ευαισθητοποιήσουν τους επισκέπτες και τους Αυστραλούς ευρωπαϊκής προέλευσης για την κουλτούρα των Αβοριγίνων και να επιτύχουν την αρμονική συνύπαρξη όλων των φυλών.

Βράχος του Guatapé – Αντιόχεια, Κολομβία


© Rémi.

Η καταπληκτική θέα από την κορυφή του βράχου © Alejandro Osorio Agudelo

Ο βράχος του Guatapé είναι ένας εντυπωσιακός μονόλιθος ύψους 2.135 μέτρων, σε απόσταση 90 χμ. μακριά από τη Μεδεγίν, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κολομβίας. Για πολλούς αιώνες, ο μοναδικός αυτός βράχος αποτελούσε αντικείμενο λατρείας των Ινδιάνων της περιοχής, οι οποίοι τον θεωρούσαν ιερό. Από την εποχή της εγκατάστασης των πρώτων Ισπανών κατακτητών στην αμερικανική χερσόνησο και μέχρι το 1954, ο βράχος θεωρούταν ενοχλητικός και μη καλαίσθητος από τους ντόπιους, μέχρι που μία παρέα φίλων αποφάσισε να τον σκαρφαλώσει. Η ανάβαση διήρκεσε 5 ημέρες, αλλά το θέαμα από την κορυφή ήταν τόσο φαντασμαγορικό, που ο βράχος απέκτησε νέα αξία για την περιοχή. Σύμφωνα με μια άλλη λαϊκή παράδοση, ο βράχος αποτελεί αντικείμενο ανταγωνισμού ανάμεσα σε δύο πόλεις, το Guatapé και το Peñol, η κάθε μία από τις οποίες τον διεκδικεί ως δικό της. Σήμερα, στο κέντρο του βράχου έχει χτιστεί μια ελικοειδής σκάλα, που από μακριά μοιάζει σαν ράμματα σε πληγή και καθιστά εύκολη την πρόσβαση στους τουρίστες.

Πηγή